Premiera "Osądu" Wrocławskiego Teatru Pantomimy w reżyserii Jerzego Kaliny, Leszka Mądzika i Pawła Passiniego odbyła się 19 marca 2010 r. na Scenie na Świebodzkim we Wrocławiu. Twórcy przedstawili swoją wizję sądu ostatecznego, inspirując się obrazem Hansa Memlinga. Więcej o przedstawieniu, teatrze i repertuarze na stronie www.pantomima.wroc.pl
ENTER, reż. Anna Smolar, Jacek Poniedziałek, Nowy Teatr
Slamowana i śpiewana historia miłosna między dwoma mężczyznami, których dzieli bardzo wiele.
Spektakl opowiada o rocznym związku siedemnastoletniego Marcina
z trzydziestoparolatkiem; o rodzicach, o kolegach z liceum, o pierwszym poważnym związku. O próbie pogodzenia światów, których nie sposób pogodzić.
Spektakl stawia pytanie o definicję tego związku. Czy jest to pierwsza wielka miłość? Czy może ekscentryczna przygoda? Jak bardzo jesteśmy odporni na ocenę wystawianą przez społeczeństwo, ludzi, którzy nas otaczają?
W czym postaci naszej historii różnią się od „przeciętnego” obywatela, doskonale odnajdującego się w granicach norm społecznych i religijnych?
Co spowodowało, że tych dwoje, których dzielił niemal kosmos, połączyła nietypowa, momentami krępująca więź?
Scenariusz inspirowany jest blogiem, który był pisany wspólnie przez dwóch mężczyzn. Blog stał się punktem wyjścia w budowaniu scenariusza spektaklu, który rodzi się na próbach, na podstawie improwizacji aktorskich. Aktorzy mówią własnymi słowami, opowiadają tę historię przez pryzmat własnej wyobraźni i wrażliwości. Zespół Sen Zu partneruje im na żywo i jak w musicalu pozwala wypowiadać się za pośrednictwem piosenki.
Slamowana i śpiewana historia miłosna między dwoma mężczyznami, których dzieli bardzo wiele. Spektakl opowiada o rocznym związku siedemnastoletniego Marcina z trzydziestoparolatkiem; o rodzicach, o kolegach z liceum, o pierwszym poważnym związku. O próbie pogodzenia światów, których nie sposób pogodzić. Spektakl stawia pytanie o definicję tego związku. Czy jest to pierwsza wielka miłość? Czy może ekscentryczna przygoda? Jak bardzo jesteśmy odporni na ocenę wystawianą przez społeczeństwo, ludzi, którzy nas otaczają?W czym postaci naszej historii różnią się od „przeciętnego” obywatela, doskonale odnajdującego się w granicach norm społecznych i religijnych?Co spowodowało, że tych dwoje, których dzielił niemal kosmos, połączyła nietypowa, momentami krępująca więź? Scenariusz inspirowany jest blogiem, który był pisany wspólnie przez dwóch mężczyzn. Blog stał się punktem wyjścia w budowaniu scenariusza spektaklu, który rodzi się na próbach, na podstawie improwizacji aktorskich. Aktorzy mówią własnymi słowami, opowiadają tę historię przez pryzmat własnej wyobraźni i wrażliwości. Zespół Sen Zu partneruje im na żywo i jak w musicalu pozwala wypowiadać się za pośrednictwem piosenki.
"Czerwona trawa" Teatru Dada von Bzdülöw z Gdańska
Katarzyna Chmielewska: Po przeczytaniu jakiejkolwiek książki Borisa Viana rzeczywistość nie jest już taka sama. Jego surrealistyczna wizja jest tak pociągająca i otwierająca, że chciałoby się w niej przebywać i trwać, pomimo goryczy i bliżej nieokreślonego smutku. Być jak pies Senator, któremu do pełni szczęścia brakuje tylko Łapiti, albo jak Lil, która posiada dwa specjalnie tresowane chrabąszcze do robienia manicure, albo tańczyć hit Diuka Ellingtona pt. „przeleć mnie”.
Leszek Bzdyl: 1 - to książka mojego życia (przeczytałem ją po raz pierwszy mając 22 lata i jakoś utożsamiłem się z Wolfem, co wpłynęło zapewne na mój stosunek do świata przez kolejne 22 lata) 2 - jak się coś zbyt mocno kocha, to się ślepnie i traci dystans 3 - my tańczymy a nie mówimy, a przecież cały urok Viana w języku, zatem powinniśmy znaleźć podobny urok w ruchu 4 - z tego, co powyżej wynika, że musimy zacząć z Vianem, a potem przed nim czmychnąć i grać autonomiczne, spełniające się samo w sobie przedstawienie.
